خطر فروپاشی اقتصادی و گسترش فقر


خطر فروپاشی اقتصادی و گسترش فقر

دولت ابراهیم رئیسی با شعار نجات اقتصاد و حمایت از مستضعفان توانست مجوز ورود پاستور به انتخابات 1400 را بگیرد اما به محض نشستن بر کرسی ریاست جمهوری و وزارت نه تنها شعارهای انتخاباتی نشد. محقق شد، اما طبقه ضعیف جامعه در وضعیت نامناسب اقتصادی و معیشتی قرار داشت. اوضاع نابسامان بازار به ویژه در بخش تامین نیازهای اولیه زندگی مردم، کار را به جایی رساند که بسیاری از کارشناسان اقتصادی با هشدار نسبت به بروز شکاف بیشتر بین دهک های جامعه، دولت را به تزریق دعوت کردند. مسکن کوتاه مدت اما آنچه واضح و مبرهن است این است که نه تنها این بخش نیز بهبودی ندید، حتی با حذف یکباره ارز ترجیحی 4200 تومانی، موج سنگین گرانی های جدید نیز بر شانه ها نشست. میلیون ها شهروند همانطور که می دانید رفاه جامعه متاثر از سیاست های خرد و کلان کشور است و از آنجایی که اقتصاد در ایران دولتی است، بنابراین وضعیت اقتصادی و وضعیت معیشتی جامعه امروز ایران بدتر شده است. ارتباط مستقیم با تصمیم گیری و تصمیم گیری دولت در حوزه سیاست داخلی و خارجی دارد. نکته قابل تامل این است که رئیس جمهور بارها تاکید کرده است که خط قرمز دولت و مجلس «معیشیت مردم» است، اما بررسی نحوه اجرای سیاست های مجلس و دولت در سال سال نشان می دهد که سیاست ها در جهت مخالف خط قرمز دولت و مجلس که معیشت مردم است انجام می شود. ! بنابراین باید وضعیت اقتصادی و معیشتی کنونی جامعه را دلیلی بر این مدعا دانست که سیاست اقتصادی نه تنها مطلوب نیست بلکه جامعه شاهد سیاست غلط اقتصادی است. مسئولان کشور باید بپذیرند که خطر فروپاشی اقتصادی و گسترش فقر در ایران به مرحله بحران و هشدار رسیده است. متاسفانه برخی کارشناسان اقتصادی معتقدند در صورت ادامه روند فعلی تورم تا پایان سال به 60 درصد خواهد رسید و اقتصاد ایران به ونزوئلا تبدیل خواهد شد.
متاسفانه به نظر می رسد دولت سیزدهم پیگیری مسائل و مسائل اقتصادی و داخلی را فراموش کرده است، به عبارتی همه ارکان دولت درگیر سیاست خارجی هستند! مسئولان کشور باید بفهمند که ریشه همه اعتراضات فرهنگی، سیاسی و اقتصادی است. شکاف طبقاتی شایسته مردم ایران نیست. اینکه مردم ببینند روز به روز قدرت خریدشان کم می شود و پولشان بی ارزش می شود درست نیست. بگذارید یک مثال روشن تاریخی بزنم. بیخود نبود که مردم اروپا از کلیسا فرار کردند، زیرا کلیسا دیدگاه های انتزاعی داشت، مردم می گفتند نیازهای ما «نان و آب» است، اما ما را به بهشت ​​می برند. وقتی در نگرش دینی مردم جایی نیست و مشکلات اقتصادی و معیشتی آنها حل نمی شود، کجا می توان آن را نگرش دینی نامید؟ مسئولان کشور باید بپذیرند که این یک نگرش دینی نیست، بلکه چنین برخوردی خلاف دین است. از این رو مشکلات اقتصادی و معیشتی به مرور زمان سیاسی می شود، بنابراین لازم است دولت سیزدهم برای حل مشکلات خرد و کلان اقتصادی در سیاست داخلی و خارجی چاره اندیشی جدی داشته باشد، در غیر این صورت اتفاقات آینده نامشخص خواهد بود.

دیدگاهتان را بنویسید